Vriendinnen verzamelen noten, Les Noisettes Bougue Spandoek

De warme herfstzon scheen door de bladeren van de hazelnootboom en wierp dansende schaduwen op de bosbodem. Twee jonge meisjes, Elise en Juliette, zaten onder de takken, met een klein hoopje gouden noten tussen de gevallen bladeren. - Elise, de oudste van de twee, leunde tegen de ruwe bast van de boom, met een ondeugende glinstering in haar ogen. Ze hield een handvol noten plagend boven Juliettes hoofd. "Probeer ze te vangen, petite souris!" kirde ze, terwijl ze de noten met een verrukte giechel verspreidde. - Juliette, een wervelwind van beweging, rende achter de vallende noten aan, haar gelach echode door het bos. Ze pakte een handvol op, haar gezicht rood van inspanning en verrukking. "Je bent onmogelijk, Elise!" riep ze uit, buiten adem. - Elise grijnsde, haar ogen rimpelden in de hoeken. "Dat is het idee, ma petite!" kaatste ze terug, terwijl ze nog een paar noten in de lucht gooide. - Ze tuimelden en rolden tussen de bladeren, hun gelach vermengde zich met het zachte ruisen van de bomen. Even leek de wereld alleen voor hen tweeën te bestaan, verloren in hun eigen privéspel. - Juliette, die haar adem inhield, keek rond naar het gevlekte zonlicht dat door de bladeren filterde. "Het is zo mooi hier," zuchtte ze tevreden. "Ik wou dat we hier voor altijd konden blijven." - Elise knikte, terwijl ze naar het bladerdak keek. "Ik ook," gaf ze toe. "Het is net een geheime tuin." - Ze vielen stil, tevreden met elkaars gezelschap en de vreedzame rust van het bos. Elise, altijd de dromer, begon zich af te vragen wat ze met hun schatten zouden doen. "Misschien kunnen we ze boven het vuur roosteren," mijmerde ze, "en de hele avond verhalen vertellen." - Juliettes ogen werden groot. "Of misschien kunnen we een halsketting maken voor Grootmoeder," stelde ze voor, haar stem vol opwinding. "Ze houdt van hazelnootkettingen." - Toen de zon onder de horizon begon te zakken, lange schaduwen over de bosbodem werpend, verzamelden de meisjes met tegenzin hun noten en begonnen naar huis te gaan. Ze liepen hand in hand, hun gelach vervaagde in de verte, en lieten een spoor van gouden bladeren en de blijvende geur van herfst achter. - Het bos, ooit levendig met hun speelse geklets, keerde terug naar zijn vredige sluimering, het enige geluid het zachte gefluister van de wind door de bomen. Maar de herinnering aan hun gelach, als de geur van houtrook, bleef lang na hun vertrek hangen, een herinnering aan de eenvoudige vreugden van de kindertijd en de blijvende magie van een gedeeld geheim. - Les Noisettes of De Notenverzamelaars is een olieverfschilderij uit 1882 van de Franse kunstenaar William-Adolphe Bouguereau. Dit werk is in het publiek domein in zijn land van oorsprong en andere landen en gebieden waar de auteursrechttermijn het leven van de auteur plus 100 jaar of minder is.