Wapen van Rhodesië, Zimbabwe Sticker

Rhodesië (/roʊˈdiːʒə/ roh-DEE-zhə, /roʊˈdiː ʃ ə ədi Ricoh-DEE-shplus; Shona: Rodizha), officieel de Republiek Rhodesië van 1970, was een niet-erkende staat in Zuid-Afrika die bestond van 1965 tot 1979. Rhodesië diende als de facto opvolger van de Britse kolonie Zuid-Rhodesië na een eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring van de heersende blanke minderheidsregering. Gedurende deze 14-jarige periode werd Rhodesië geconfronteerd met interne conflicten en politieke onrust. Na de Lancaster House Agreement in 1979, het grondgebied terug naar de Britse politieke controle en vervolgens kreeg internationaal erkende onafhankelijkheid als Zimbabwe in 1980. De snelle dekolonisatie van Afrika in de late jaren 1950 en vroege jaren 1960 alarmeerde een aanzienlijk deel van de blanke bevolking van Zuid-Rhodesië. In een poging om de overgang naar de zwarte meerderheidsregel uit te stellen, vaardigde de overwegend blanke Zuid-Rhodesische regering op 11 november 1965 haar eigen Unilaterale Onafhankelijkheidsverklaring (UDI) uit van het Verenigd Koninkrijk. De nieuwe natie, simpelweg geïdentificeerd als Rhodesië, zocht aanvankelijk erkenning als een autonoom rijk binnen het Gemenebest van Naties, maar herstelde zichzelf als een republiek in 1970. Na de onafhankelijkheidsverklaring in 1965 nam de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties een resolutie aan waarin alle staten werden opgeroepen Rhodesië niet te erkennen. Twee nationalistische partijen, de Zimbabwaanse Volksunie (ZAPU) en de Zimbabwaanse Nationale Struik (ZANU), begonnen een gewapende opstand tegen de regering tegen UDI. Toenemende oorlogsmoeheid, diplomatieke druk en een uitgebreid handelsembargo opgelegd door de Verenigde Naties brachten de Rhodesische premier Ian Smith ertoe in 1978 toe te geven aan de meerderheidsheerschappij. Echter, verkiezingen en een multiraciale voorlopige regering, met Smith opgevolgd door de gematigde Abel Muzorewa, niet in geslaagd om internationale critici te sussen of de oorlog te stoppen. In december 1979 had Muzorewa een overeenkomst gesloten met ZAPU en ZANU, waardoor Rhodesië kort terug kon keren naar de koloniale status in afwachting van nieuwe verkiezingen onder Brits toezicht. ZANU behaalde een verkiezingsoverwinning in 1980, en het land bereikte internationaal erkende onafhankelijkheid in april 1980, als Zimbabwe. Rhodesië werd begrensd door Botswana (Bechuanaland: Brits protectoraat tot 1966) in het zuidwesten, Mozambique (Portugese provincie tot 1975) in het oosten, Zuid-Afrika in het zuiden en Zambia (Noord-Rhodesië tot 1964) in het noordwesten. Van 1965 tot 1979 was Rhodesië een van de twee onafhankelijke staten op het Afrikaanse continent, bestuurd door een blanke minderheid van Europese afkomst en cultuur, de andere is Zuid-Afrika. Rhodesië's grootste steden waren Salisbury (de hoofdstad, nu bekend als Harare) en Bulawayo. Vóór 1970 was de wetgevende vergadering met één kamer overwegend blank, met een klein aantal zetels gereserveerd voor zwarte vertegenwoordigers. Na de uitroeping van de republiek in 1970 werd dit vervangen door een tweekamerparlement, met een Huis van Afgevaardigden en een Senaat. Het tweekamerstelsel werd na 1980 in Zimbabwe behouden. Afgezien van zijn raciale franchise, Rhodesië waargenomen een Westminster systeem geërfd van het Verenigd Koninkrijk, met een president als ceremoniële staatshoofd, terwijl een premier aan het hoofd van het kabinet als hoofd van de regering.