Wapenmunt van Québec Officiële Canada Heraldry Log Briefkaart

Quebec (Engelse uitspraak: /kəˈbɛ k/ of /kwɨˈbɛ k/; Frans: Québec (kebɛ k) is een provincie in het oosten van Centraal-Canada. Het is de enige Canadese provincie met een overwegend Franstalige identiteit en de enige die op provinciaal niveau uitsluitend Frans is. Quebec is de grootste provincie van Canada per gebied en de op één na grootste administratieve divisie; alleen het grondgebied van Nunavut is groter. Het wordt in het westen begrensd door de provincie Ontario, James Bay en Hudson Bay, in het noorden door de Straat van Hudson en de baai van Ungava, in het oosten door de Golf van Saint Lawrence en de provincies Newfoundland en Labrador en New Brunswick. Het wordt in het zuiden begrensd door de Amerikaanse deelstaten Maine, New Hampshire, Vermont en New York. Het deelt ook maritieme grenzen met Nunavut, Prince Edward Island en Nova Scotia. Quebec is na Ontario de op een na dichtstbevolkte provincie. De meeste inwoners wonen in stedelijke gebieden in de buurt van de rivier de Saint Lawrence tussen Montreal en de stad Quebec, de hoofdstad. Engelstalige gemeenschappen en Engelstalige instellingen zijn geconcentreerd in het westen van het eiland Montreal, maar zijn ook aanzienlijk cadeau in de Outaouais, de Oost-Townships en de Gaspé-regio's. De regio Nord-du-Québec, die de noordelijke helft van de provincie bezet houdt, is dunbevolkt en wordt voornamelijk bewoond door de Aboriginals. Soevereiniteit speelt een grote rol in de politiek van Quebec en de officiële sociaal-democratische oppositie Parti Québécois pleit voor nationale soevereiniteit voor de provincie en afscheiding uit Canada. Het wordt gesteund door een breed scala van kiezers, van grote delen van de georganiseerde arbeid tot meer gematigde kiezers op het platteland. De regeringen van de lidstaten hebben in 1980 en 1995 referenda over de onafhankelijkheid gehouden; deze laatste werd met een zeer beperkte marge verslagen . In 2006 heeft het Canadese Lagerhuis een symbolische resolutie aangenomen waarin de "Québécois als natie in een verenigd Canada" wordt erkend. Hoewel de aanzienlijke natuurlijke hulpbronnen van de provincie al lang de basis vormen van haar economie, spelen ook sectoren van de kenniseconomie, zoals de lucht- en ruimtevaart, informatie- en communicatietechnologie, de biotechnologie en de farmaceutische industrie, een vooraanstaande rol. Deze vele industrieën hebben er allemaal toe bijgedragen dat Quebec de op een na meest invloedrijke provincie is geworden, op de tweede plaats in Ontario. Historisch gezien werden ze gebruikt door messeners om ze te identificeren, los van vijandelijke soldaten. Op het vasteland van Europa konden de commissarissen boerenwapens aannemen. In tegenstelling tot zegels en emblemen hebben wapenlagen een formele beschrijving die wordt uitgedrukt als een blazon. In de 21ste eeuw worden wapenlagen nog steeds gebruikt door allerlei instellingen en individuen (zo hebben verschillende universiteiten richtlijnen over hoe hun wapenhoeken kunnen worden gebruikt en hoe hun gebruik kan worden beschermd). De kunst om wapens te ontwerpen, weer te geven, te beschrijven en op te nemen wordt heraldry genoemd. Het gebruik van wapenlagen door landen, staten, provincies, steden en dorpen wordt heraldry als burgerlijk heraldry genoemd. In de heraldische tradities van Engeland en Schotland had een individu, in plaats van een familie, een wapen. In deze tradities zijn wapenlagen legale goederen die van vader op zoon worden overgedragen; vrouwen en dochters kunnen ook wapens beren die zijn aangepast om hun relatie met de huidige wapenhouder aan te geven . Niet-gedifferentieerde wapens worden slechts door één persoon op een bepaald tijdstip gebruikt. Andere nakomelingen van de oorspronkelijke drager kunnen de voorouderlijke armen alleen met enig verschil beren: gewoonlijk een kleurverandering of de toevoeging van een onderscheidende lading. Een van die kosten is het etiket, dat in Brits gebruik (buiten de Koninklijke Familie) nu altijd het merk van een erfgenaam is. Wegens hun belang bij de identificatie, met name bij zegels op juridische documenten, was het gebruik van wapens streng gereguleerd; er zijn nog maar weinig landen die dit vandaag nog steeds doen . Dit is uitgevoerd door herders en het onderzoek naar wapenlagen wordt daarom "heraldry" genoemd. Sommige andere tradities (zoals de Poolse heraldry) zijn minder restrictief, waardoor bijvoorbeeld alle leden van een dynastisch huis of familie dezelfde armen kunnen gebruiken, hoewel een of meer elementen aan het hoofd van het huis kunnen worden voorbehouden. Op termijn verspreidt het gebruik van wapens zich van militaire entiteiten naar onderwijsinstellingen en andere instellingen. Volgens een artikel van een ontwerpinstituut "is de moderne logo en het zakenleven geëvolueerd van de gevechtsstandaard en het militaire uniform van de middeleeuwse tijd". In zijn boek The Visual Culture of Violence in the Late Middle Ages betoogt Valentin Groebner dat de afbeeldingen die zijn samengesteld uit wapenlagen in veel hoesjes zijn ontworpen om een gevoel van macht en kracht over te brengen, vaak in militaire termen. De auteur Helen Stuart betoogt dat sommige wapenlagen een vorm van zakelijke logo waren. Musea op middeleeuwse wapenarsenaal wijzen er ook op dat ze als symbool kunnen worden gezien als voorlopers van de bedrijfslogo's van de moderne samenleving, die worden gebruikt voor het vormen van groepsidentiteit. Merk op dat niet alle persoonlijke of collectieve insignes heraldic zijn, hoewel zij vele eigenschappen kunnen delen. De vlaggen worden bijvoorbeeld gebruikt om schepen (waar ze tekens worden genoemd), ambassades en dergelijke te identificeren, en ze gebruiken dezelfde kleuren en design die in de heraldry voorkomen, maar worden meestal niet herkenbaar geacht. Een land kan zowel een nationale vlag als een nationale wapenmantel hebben, en de twee lijken misschien helemaal niet op elkaar. De vlag van Schotland (St Andrew's Cross) heeft bijvoorbeeld een witte zoutoplossing op een blauw veld, maar de koninklijke armen van Schotland hebben een rode leeuw in een dubbele tang op een goud (of) veld. De Grote Saal van de Verenigde Staten wordt vaak het wapen van de Verenigde Staten genoemd. de zon ("paleways of 13 stuks, argent and gules; een chef, azure") is bedoeld om het symbolische nummer 13 te behouden. De meeste Amerikaanse staten hebben over het algemeen zeehonden, die de rol van wapenschild vervullen. De staat Vermont (opgericht als de onafhankelijke republiek Vermont) volgt echter de Amerikaanse conventie om een zegel te gebruiken voor de waarmerking van officiële staatsdocumenten en heeft ook een eigen aparte wapenmantel. Veel Amerikaanse sociale partners en minderheden, met name universiteitsorganisaties, gebruiken wapens in hun symboliek. Deze wapens verschillen sterk in hun mate van gehechtheid aan de Europese heraldische traditie. Organisaties die buiten de Verenigde Staten met het Amerikaanse lidmaatschap zijn opgericht, kunnen ook een wapenschild hebben. Rooms-katholieke diocesen en kathedralen hebben een wapen.