Wereldoorlog 1 Poster Oostenrijks leger

Toen het Verenigd Koninkrijk bij het begin van de Eerste Wereldoorlog de oorlog tegen Duitsland uitriep, volgde de Australische regering zonder aarzeling. Dit werd door het Australische publiek verwacht, vanwege het zeer grote aantal Britse burgers en de eerste generatie Anglo-Australiërs in die tijd. Aan het einde van de oorlog was bijna 20% van de mensen die in de Australische strijdkrachten werkzaam waren, geboren in het Verenigd Koninkrijk, hoewel bijna alle betogingen in Australië hadden plaatsgevonden. Omdat de bestaande militietroepen niet in staat waren om overzee te bedienen, een volwaardige expeditiemacht, werd de Australische imperial Force (AIF) gevormd vanaf 15 augustus 1914. De Australische regering had zich ertoe verbonden 20.000 mannen te leveren, georganiseerd als één infanteriedivisie en één lichte paardenbrigade plus ondersteunende eenheden. De eerste bevelhebber van de AIF was generaal William Bridges, die ook het directe bevel nam over de infanteriedivisie. Het eerste doel voor Australische actie was echter dicht bij huis, waarbij de Duitse koloniale voorposten in het zuidwesten van de Stille Oceaan en Nieuw-Guinea in beslag werden genomen. De voor dit doel samengestelde strijdmacht van 2000 man, de Australische marine en de militaire expeditiemacht (AN&MEF), is op 11 september 1914 in de buurt van Rabaul geland en na een aantal gevechten is de Duitse garnizoen op 21 september overgeleverd. De AIF, die op 1 november 1914 uit Western Australië vertrok, werd aanvankelijk naar het door de Britten gecontroleerde Egypte gestuurd om elke aanval van het Ottomaanse Rijk te voorkomen, en met een uitzicht om een ander front tegen de centrale mogendheden te openen. De AIF had vier infanteriebrigades met de eerste drie die samen de eerste divisie vormden. De vierde brigade werd samen met de enige Nieuw-Zeelandse infanteriebrigade opgericht om de Nieuw-Zeelandse en Australische divisie te vormen. Het gezamenlijke Australische en Nieuw-Zeelandse legerkorps (ANZAC), onder leiding van de Britse generaal William Birdwood, is in actie gekomen toen de geallieerde troepen op het schiereiland Gallipoli landden op 25 april 1915 (nu herdacht als Anzac Day). De strijd tegen Gallipoli zou acht maanden lang bloederige patstelling duren. Tegen het einde van de campagne waren er 8.700 Australische slachtoffers en 19.000 gewonden of zieken. Het oorspronkelijke AIF-contingent was blijven groeien met de komst van de tweede afdeling die in Egypte werd gevormd en in augustus naar Gallipoli ging. Na de terugtrekking uit Gallipoli onderging de infanterie een grote expansie met de eerste vier brigades, waarbij de eerste divisie en de vierde brigade werden gesplitst in creëer de 12e, 13e, 14e en 15e brigades. De vier nieuwe brigades samen met de vierde en de achtste brigades vormden twee extra scheidslijnen (vierde en vijfde). De derde divisie werd in Australië gevormd en werd rechtstreeks naar Engeland vervoerd voor bijscholing, alvorens naar het Western Front te gaan, in november 1917. De lichte paardenbrigades waren in Gallipoli ontmanteld. In 1916 werden ze herenigd met hun paarden en vormden ze zich in de 1e Anzac Mounted Division in Egypte om campagne te voeren tegen Turkse krachten in de Sinaï en Palestina. Australië leverde ook de meerderheid van de troepen voor de nieuw gevormde Imperial Camel Corps Brigade. De eerste Australische divisie die een grote aanval op het Westerne Front op zich nam, was de 5de divisie. De aanval, de slag om Fromelles, was een ramp waarbij de divisie 5.500 slachtoffers had gemaakt, zonder dat er iets te winnen viel. De eerste, tweede en vierde divisies, gecombineerd met het Anzac-korps, vochten tegen de Pozières en vervolgens de strijd om het Mouquet-Boerderij, dat deel uitmaakt van de Somme-strijd. In Egypte had het lichte paard geholpen de Turkse poging om het Suezkanaal in de strijd tegen Romani te vangen, af te wijzen. In 1917 vochten de vijf divisies in Frankrijk in drie geallieerde offensieven: de strijd tegen Bullecourt (onderdeel van de strijd tegen Arras), de strijd tegen Messines en de derde strijd tegen Ypres. Ondertussen was het lichte paard het zuiden van Palestina binnengedrongen. Na twee pogingen om de Turkse defensie in Gaza te doorbreken, werd de beslissende overwinning behaald in de derde slag in Gaza, waarbij de Australiërs de stad Beersheba in een dramatische cavalerie aanklaagde. Tegen het einde van het jaar hadden de Britse troepen Jeruzalem gevangen genomen. Het Duitse lenteoffensief van begin 1918 brak door de Britse lijnen ten noorden en ten zuiden van de Somme. De vijf Australische divisies die op 1 november 1917 in het Australische Korps waren gevormd, zijn naar het zuiden verplaatst om de Duitse vooruitgang te helpen stoppen. In mei kreeg de Australische generaal John Monash het bevel over het Australische Korps en de eerste operatie die hij als commandant van het korps, de slag om Hamel, had gepland, wordt algemeen gezien als de beste strategie van de oorlog aan het Westerne Front. Het laatste offensief van de alliantie begon met de slag om Amiens op 8 augustus en het Australische korps, samen met het Canadese korps en het III-Britse korps, leidde de vooruitgang ten noorden en zuiden van de Somme. Eind september waren de Australische divisies ernstig uitgeput, met slechts de derde en de vijfde mogelijkheid om onmiddellijk in actie te komen. Op 5 oktober werd het Australische korps teruggetrokken om te rusten en zag het geen gevechten meer voor het einde van de oorlog meer. In het Midden-Oosten had het lichte paard de zomer in de Jordaanvallei doorstaan voordat het het Britse offensief leidde in de laatste slag bij Megiddo. Het 10e Light Horse Regiment was de eerste geallieerde eenheid die Damascus bereikte. In totaal werden 331.814 Australiërs naar het buitenland gestuurd om deel uit te maken van de AIF, die 13% van de Australische mannelijke bevolking vertegenwoordigde. Ongeveer 2.100 vrouwen dienden bij de eerste AIF, voornamelijk als verpleegster. 18% (61.859) van de personen die in de AIF hebben gediend, zijn omgekomen of overleden. Het aantal slachtoffers (doden en gewonden) bedroeg 64%, naar verluidt het hoogste van alle landen die aan de Eerste Wereldoorlog hebben deelgenomen. De AIF bleef een vrijwilliger voor de duur van de oorlog - de enige Britse of Dominion-macht die dit deed. Er zijn twee referenda over de receptplicht afgebroken, waarbij de status van vrijwilliger behouden blijft, maar de reserves tegen het einde van de oorlog zijn uitgestrekt. De AIF had ook een woestijnvorming die groter was dan Groot-Brittannië, vooral omdat de doodstraf niet van kracht was. Het Australische leger is gericht op operaties met lage en middelmatige intensiteit tegen symmetrische en asymmetrische vijanden. Het leger is traditioneel gestructureerd als een lichte infanteriekracht. Dit is de afgelopen jaren enigszins veranderd, met een toegenomen nadruk op gemotoriseerde en mechanisch gemotoriseerde krachten. In de komende paar jaar zullen twee van de zeven gewone infanteriebataljons (met behulp van de verbeterde APC van de M113) worden gemechaniseerd en twee zullen worden gemotoriseerd (met behulp van de Bushmaster). Desondanks trainen de gemotoriseerde en gemechaniseerde bataljons nog steeds met een oriëntatie op operaties in de naaste gevechtstrook en leggen zij een grote nadruk op patrouilles en andere ongemonteerde operaties, waardoor de traditionele Australische vaardigheden behouden blijven. Tot voor kort was Azië het belangrijkste werkterrein, met name Zuidoost-Azië en de Stille Oceaan, dus de lichte infanteriegeoriënteerde situatie is geen belemmering geweest. Het Australische leger is bekend dat het troepen en eenheden produceert met een zeer hoog niveau van oerwoud oorlogvoering, patrouilles, hinderlagen en andere kinderbijscholing. Door de kleine Australische bevolking zal het leger altijd slechts een statistisch geringe rol spelen bij coalitieoperaties. Opeenvolgende Australische regeringen hebben sinds 1989 onderdelen van de ADF ingezet met specifieke vaardigheden, zodat de Australische bijdrage altijd van groter belang is dan ruwe aantallen troepen suggereren. Vaak heeft dit de vorm aangenomen van de inzet van speciale troepen, hoewel dit de afgelopen jaren is veranderd, bijvoorbeeld in Afghanistan. Australische troepen hebben altijd een opleiding gegeven met en onderhouden nauwe relaties van de Amerikaanse en Britse strijdkrachten en zijn nu uitgerust om beter samen te werken met de strijdkrachten van de VS, het Verenigd Koninkrijk en de coalitie. Het defensie-relatie met de Amerikaanse strijdkrachten is waarschijnlijk nu dichter bij het moment dat het sinds de oorlog in Vietnam ooit is geweest, met name op werkniveau. De geschiedenis van het Australische leger kan in twee periodes worden verdeeld: 1901-1947, toen de omvang van het reguliere leger werd beperkt, was het overgrote deel van de vredestichters in de eenheden van het reservaat van de Australische legermacht (ook bekend als de CMF of de militie), en werden de Australische imperiale strijdkrachten gevormd om overzee te dienen, en na 1947, toen a er werd een vredestichtende infanterie gevormd en de CMF (de legerreserve na 1980) begon haar belang te verliezen. Het leger is betrokken geweest bij veel vredesoperaties, meestal onder auspiciën van de Verenigde Naties. De grootste begon in 1999 in Oost-Timor. Andere opmerkelijke operaties zijn de vredeshandhaving op Bougainville en op de Salomonseilanden, die tot op de dag van vandaag nog gaande zijn. Humanitaire hulp na de aardbeving in de Indische Oceaan in de provincie Atjeh, Indonesië, Operatie Sumatra Assist, in 2004 eindigde op 24 maart 2005.