Wereldoorlog 2 Service op het Poster aan de voorzi Briefkaart

" WPA US World War II homefront poster. De dienst Vooruitgang van de werken (omgedoopt in 1939 als de Dienst Projecten van het Werk; WPA) was het grootste New Deal agentschap, dat miljoenen in dienst nam om openbare werken uit te voeren, met inbegrip van de bouw van openbare gebouwen en wegen, en dat grote kunst-, drama-, media- en alfabetiseringsprojecten uitvoerde. Het voedde kinderen en herverdeelde voedsel, kleding en huisvesting. Bijna elke gemeenschap in de Verenigde Staten had een park, brug of school die door het bureau werd gebouwd, wat vooral de plattelands- en Westerne bevolking ten goede kwam. De uitgaven van 1936 tot 1939 bedroegen bijna $7 mrd. Creëer bij beschikking van het President Franklin Delano Roosevelt, werd de WPA op 8 april 1935 door het Congres gefinancierd met de wet inzake noodhulpkredieten van 1935. De wetgeving was in het Huis van Afgevaardigden met een marge van 329 tot 78 goedgekeurd, maar werd door de Senaat uitgesteld. WPA zette de hulpprogramma's voort en verruimde deze naar het voorbeeld van de Reconstruction Finance Corporation (RFC), die in 1932 door het Congres werd opgezet tijdens het beheer van de voorganger van Roosevelt, Herbert Hoover. Onder leiding van Harry Hopkins bood WPA de werklozen tijdens de Grote Depressie in de Verenigde Staten werk en inkomen. Tussen 1935 en 1943 leverde WPA bijna acht miljoen banen op. Tot eind 1943 was WPA de grootste werkgever in het land. De meeste mensen die een baan nodig hadden, kwamen in aanmerking voor ten minste een deel van de banen. De uurlonen waren de lonen in elk gebied; volgens de regels konden werknemers niet meer dan 30 uur per week werken , maar in veel projecten waren maanden in het veld opgenomen , met werknemers die op de werkplek eten en slapen . Vóór 1940 was er een opleiding nodig om nieuwe vaardigheden te leren en de oorspronkelijke wetgeving van het project had een sterke nadruk op opleiding. Ongeveer 15% van de gezinshoofden in de hulpverlening waren vrouwen. Jongerenprogramma's werden afzonderlijk beheerd door de nationale jeugddienst, NYA. De gemiddelde werknemer was ongeveer 40 jaar oud (ongeveer hetzelfde als de gemiddelde gezinshoofd in reliëf). WPA was consistent met de sterke overtuiging van de tijd dat mannen en vrouwen niet allebei zouden moeten werken (omdat de tweede werkende persoon één baan zou wegnemen van een broodwinnaar.) Een studie van 2.000 vrouwelijke werknemers in Philadelphia toonde aan dat 90% getrouwd was, maar vrouwen werden gemeld als levende met hun echtgenoot in slechts 18% van de hoesjes. Slechts 2 procent van de echtgenoten had een privébaan. "Al deze [2.000] vrouwen", zo werd gemeld, "waren verantwoordelijk voor 1 tot 5 extra mensen in het huishouden." Op het platteland van Missouri was 60% van de WPA-werkende vrouwen zonder echtgenoot (12% was eenzaam); 25% weduwnaar; en 23% gescheiden, gescheiden of verlaten.) Zo was slechts 40% getrouwd en woonde met hun echtgenoot, maar 59% van de echtgenoten was permanent gehandicapt, 17% was tijdelijk gehandicapt, 13% was te oud om te werken en de overige 10% was werkloos of gehandicapt. Er was gemiddeld vijf jaar verstreken sinds de man voor het laatst werkzaam was in zijn reguliere beroepsbezigheden. De meeste vrouwen werkten met naaiprojecten, waar ze leerden om naaimachines te gebruiken en kleding te maken, beddengoed en voorraden voor ziekenhuizen, weeshuizen en adoptiecentra. Het doel van WPA was de meeste werklozen in dienst te nemen bij de hulp tot de economie zich herstelde. Harry Hopkins heeft in januari 1935 tegenover het Congres verklaard waarom hij het getal op 3,5 miljoen heeft gesteld, met behulp van gegevens van de Federal Emergency Relief Administration. Hij raamde de kosten op $1200 per werknemer per jaar, hij vroeg om $4 mrd en ontving ze. Veel vrouwen hadden een baan, maar ze waren weinig in vergelijking met mannen. Veel vrouwen waren toen werkloos. In 1940 veranderde WPA beleid en begon de beroepsopleiding van werklozen om hen beschikbaar te stellen voor fabrieksbanen. Voorheen hadden de vakbonden veto uitgesproken tegen elk voorstel om nieuwe vaardigheden aan te bieden. De werkloosheid eindigde met het begin van de oorlogsproductie voor de Tweede Wereldoorlog, zodat beëindigde het Congres WPA eind 1943.