Wetenschappers zeggen ... Thorpe en Microscopisch Koffiemok

Deze mok bevat een citaat van de Britse wetenschapper William Homan Thorpe en een microscopisch afbeelding van een fantastisch schepsel (afbeelding met dank aan Gregory Antipa). Verbazingwekkend door de complexiteit van één cel? Didinium is een genus van eencellige ciliaten met ten minste tien aanvaarde soorten. Het zijn allemaal vrij levende carnivoren. Een roofdier, D. in nasutum worden gespecialiseerde structuren gebruikt die toxicysten worden genoemd (sommige bronnen noemen deze structuren als trichites) om de maffiabeweging paramecium, paramecium, in stand te houden en te verlammen. Als het paramecium eenmaal is afgevangen, wordt het in zijn geheel door D gespoten. de nasutum door zijn voorste cytostoom. Didinium heeft twee millle banden, genaamd pectinellae, die het organisme omringen. Dit onderscheidt hen van het verwante geslacht Monodinium, dat slechts één band heeft, behalve tijdens celdeling. Het pectinellae wordt gebruikt om door water te bewegen door de cel rond de as te draaien. Didinium is afgerond, ovaal of cilindervormig en heeft een lengte van 40 tot 200 µm. Aan het voorste uiteinde steekt een kegelvormige structuur uit die de opening van het cytostoom of de "mond" omsluit, zoals deze in andere haptorische bemiddelaars voorkomt. De afmetingen van de kegel verschillen per soort. De kern kan ook gekromd lijken in een gebogen, U-vorm. Didinium reproductie via binaire splijting asexueel of seksueel via conjugatie. Zonder parameciumprooi, D. de nasutum zal binnendringen en slapend liggen in een beschermende coating. Er is aangetoond dat de cysten gedurende ten minste tien jaar levensvatbaar blijven. Bij de cystvorm van D. De nasutum wordt blootgesteld aan zijn exclusieve Paramecium-voedingsbron die hij zal uitblinken. Ten minste één laboratoriumonderzoek toonde aan dat andere aandoeningen tot bezinksel in D kunnen leiden. nasutum, zoals het ontstaan van overmatige afvalproducten als gevolg van een populatie met hoge dichtheid. De fylogenetische analyse van de ciliaten heeft onderzoekers een uitdaging gesteld door de aanwezigheid van zowel een "kiemlijn" micronucleus met de genen die van generatie op generatie worden doorgegeven als een "somatische" macronucleus binnen elk organisme. Producten van conjugatie, micronucleaire meiose en fusie tot de zygote worden gevolgd door mitotische deling en de vorming van een macronucleus. Gedurende dit complexe proces ondergaan de chromosomen vele processen die hun samenstelling beïnvloeden, waardoor de fylogenetische analyse moeilijker wordt. Ten minste twee artikelen komen tot de conclusie dat de Haptoria geen monopolistische groep is.