Wilgenroos Kussen

Kenmerkt een digitale schildering van Wilgenroos (Epilobium augustifolium). De soortnaam angustifolium is een porte-manteau van de Latijnse woorden angusti, wat 'smal' betekent, en folium, wat 'blad' betekent. Het deelt deze naam met andere plantensoorten, waaronder Vaccinium angustifolium. Half tot laat in de zomer begint Wilgenroos in het midden van de stengel te bloeien, waarbij elke opeenvolgende bloem net boven de vorige bloeit. Als de laatste bloemen bloeien, aan de top van de stengel, wordt dit beschouwd als een teken dat de zomer, of het toeristenseizoen, is geëindigd. In die tijd zaaien de eerste bloemen en veranderen in katoen. Als de wilgenroos in katoen verandert, zeggen Alaskanen dat er ongeveer zes weken zijn tot de winter begint. Wilgenroos wordt vaak gezien in open velden, weilanden en vooral verbrande gebieden; de algemene naam Wilgenroos is afgeleid van de overvloed van de soort als kolonisator op verbrande locaties na bosbranden. Als een pioniersoort koloniseert het snel open gebieden met weinig concurrentie, waardoor het een duidelijk voorbeeld is van een pioniersoort. Planten groeien en bloeien zolang er open ruimte is en voldoende licht; naarmate bomen en struiken groter worden, sterven de planten uit, maar de zaden blijven levensvatbaar in de bodemzaadbank gedurende vele jaren; wanneer een nieuwe brand of andere verstoring optreedt die de grond weer aan licht blootstelt, ontkiemen de zaden. Sommige gebieden met zware zaadhoeveelheden in de bodem kunnen na verbranding worden bedekt met pure dichte bestanden van deze soort en wanneer in bloei wordt het landschap omgevormd tot kleurrijke velden. In Groot-Brittannië werd de plant in de 18e eeuw beschouwd als een zeldzame soort; beperkt tot enkele locaties met vochtige, grindachtige bodems. De opmars van de plant van lokale zeldzaamheid tot wijdverspreid onkruid lijkt te zijn samengevallen met de uitbreiding van het spoorwegnetwerk en de daarmee samenhangende bodemverstoring. De plant werd lokaal bekend als 'bombweed' vanwege de snelle kolonisatie van bomkraters in de Tweede Wereldoorlog. Roodachtige stengels zijn meestal eenvoudig, rechtopstaand, glad, 1½–8 voet hoog met verspreide afwisselende bladeren. Roodbruine zaadcapsules dragen vele kleine bruine zaden, ongeveer 300 tot 400 per capsule en 80.000 per plant. De zaden hebben zijdeachtige haren om de windverspreiding te vergemakkelijken en worden zeer gemakkelijk door de wind verspreid, waardoor ze vaak een onkruid en een dominante soort op verstoorde grond worden. Eenmaal gevestigd verspreiden de planten zich ook uitgebreid door ondergrondse wortels; een individuele plant vormt uiteindelijk een grote plek. De bladeren van Wilgenroos zijn uniek in die zin dat de bladaders rond zijn en niet eindigen op de randen van het blad, maar ronde lussen vormen en samenkomen binnen de buitenste bladmarges. Deze eigenschap maakt de planten zeer gemakkelijk te identificeren in alle groeistadia. Als Wilgenroos in het vroege voorjaar voor het eerst tevoorschijn komt, kan het sterk lijken op verschillende zeer giftige leden van de lelie-familie; het is echter gemakkelijk te identificeren door zijn unieke bladnerfstructuur. De jonge scheuten werden vaak in het voorjaar verzameld door inheemse Amerikaanse volken en gemengd met andere groenten. Naarmate de plant rijpt, worden de bladeren taai en enigszins bitter. Zuidoostelijke inheemse Amerikanen gebruiken de stengels in dit stadium; ze worden geschild en rauw gegeten. Als ze kort na het plukken goed worden bereid, zijn ze een goede bron van vitamine C en pro-vitamine A. De Dena'ina voegen wilgenroos toe aan het voedsel van hun honden. Wilgenroos is ook een medicijn van de Upper Inlet Dena'ina, die etterende zweren of sneetjes behandelen door een stuk van de rauwe stengel op het getroffen gebied te plaatsen. Er wordt gezegd dat dit de pus uit de snee of zweer trekt en voorkomt dat een snee met pus erin te snel geneest. De wortel kan worden geroosterd na het afschrapen van de buitenkant, maar smaakt vaak bitter. Om dit te verzachten wordt de wortel verzameld voordat de plant bloeit en wordt de bruine draad in het midden verwijderd. In Alaska worden snoepjes, siropen, jellies en zelfs ijs gemaakt van wilgenroos. Monoflorale honing, voornamelijk gemaakt van wilgenroosnectar, heeft een kenmerkende, gekruide smaak. In Rusland werden de bladeren vaak gebruikt als theesubstitut en zelfs geëxporteerd, in West-Europa bekend als Kapor-thee. Wilgenroosbladeren kunnen fermenteren, net als echte thee. Tegenwoordig wordt Kapor-thee nog steeds af en toe geconsumeerd, hoewel het niet commercieel belangrijk is.