Zeepsteen Eider Kinder Shirts

Een postzegel uit een mythisch onafhankelijk Alaska met een zeepsteen sculptuur van een Eidereend. De achtergrond is hersengetannd elandsleer. Dit is een digitale rendering, geen echt zeepstenen object. De Eidereend, Somateria mollissima, is de grootste eend die in Europa en Noord-Amerika voorkomt (behalve de Muskuseend die alleen in het wild in het uiterste zuiden van Texas voorkomt in Noord-Amerika). De Eidereend is verspreid over de noordelijke kusten van Europa, Noord-Amerika en oostelijk Siberië. Hij broedt in arctische en enkele noordelijke gematigde gebieden, maar overwintert iets zuidelijker in gematigde zones, waar hij grote groepen kan vormen op kustwateren. Hij kan vliegen met snelheden tot 113 km/u. De Eidereend wordt gekenmerkt door zijn omvangrijke vorm en grote, wigvormige snavel. Het mannetje is onmiskenbaar met zijn zwart-witte verenkleed en groene nek. Het vrouwtje is een bruine vogel, maar kan nog steeds gemakkelijk worden onderscheiden van alle eenden, behalve andere eidereendsoorten, op basis van grootte en hoofdvorm. De roep van deze eend is een aangenaam "ah-ooo". De soort is vaak gemakkelijk te benaderen. Woerders van de Europese, oostelijke Noord-Amerikaanse en Aziatische/westelijke Noord-Amerikaanse rassen kunnen worden onderscheiden door kleine verschillen in verenkleed en snavelkleur. Deze soort duikt naar schaaldieren en weekdieren, waarbij mosselen een favoriet voedsel zijn. De Eidereend eet mosselen door ze heel door te slikken; de schelpen worden dan in hun maag vermalen en uitgescheiden. Bij het eten van een krab verwijdert de Eidereend alle klauwen en poten en eet dan het lichaam op een soortgelijke manier. Hij is talrijk, met populaties van ongeveer 1,5-2 miljoen vogels in zowel Noord-Amerika als Europa, en ook grote maar onbekende aantallen in oostelijk Siberië. Een bijzonder bekende kolonie eidereenden leeft op de Farne-eilanden in Northumberland, Engeland. Deze vogels waren het onderwerp van een van de eerste vogelbeschermingswetten, ingesteld door Sint-Cuthbertus in het jaar 676. Ongeveer 1.000 paren nestelen er nog steeds elk jaar. Omdat St. Cuthbertus de patroonheilige is van Northumberland, was het vanzelfsprekend dat de eidereend werd gekozen als het embleem van het graafschap; de vogels worden in de omgeving nog steeds vaak Cuddy's eenden genoemd, waarbij "Cuddy" de vertrouwelijke vorm is van "Cuthbertus". De Eidereend is een van de soorten waarop de Overeenkomst inzake de instandhouding van Afrikaans-Euraziatische trekkende watervogels (AEWA) van toepassing is. Eidereenden zijn koloniale broedvogels. Ze nestelen op kust eilanden in kolonies variërend in grootte van minder dan 100 tot meer dan 10.000-15.000 individuen. Vrouwelijke eidereenden vertonen vaak een hoge mate van natal philopatrie, waarbij ze terugkeren om te broeden op hetzelfde eiland waar ze zijn uitgebroed. Dit kan leiden tot een hoge mate van verwantschap tussen individuen die op hetzelfde eiland nestelen, evenals tot de ontwikkeling van op verwantschap gebaseerde vrouwelijke sociale structuren. Deze verwantschap heeft waarschijnlijk een rol gespeeld bij de evolutie van coöperatief broedgedrag onder eidereenden. Voorbeelden van dit gedrag zijn het leggen van eieren in de nesten van verwante individuen en crèching, waarbij vrouwelijke eidereenden samenwerken en het werk van het opvoeden van kuikens delen. Het nest van de eidereend is dicht bij zee gebouwd en is gevoerd met het geroemde eidereenddons, geplukt van de borst van het vrouwtje. Deze zachte en warme voering is lang geoogst voor het vullen van kussens en dekens, maar is in recentere jaren grotendeels vervangen door dons van gedomesticeerde boerderijganzen en synthetische alternatieven. Hoewel eidereenddons kussens of dekens nu een zeldzaamheid zijn, gaat de oogst van eidereenddons door en is duurzaam, omdat het kan worden gedaan nadat de kuikens het nest hebben verlaten zonder schade aan de vogels.