Zonnesysteemmontage van Voyager-Afbeeldingen 54x42 Poster

Aanbevolen formaat: 54 x 42 inch bij 300 PPI (maximale grootte: 66 x 52 inch bij 243 PPI). Dit afbeelding is 205 MP. Veel andere formaten zijn beschikbaar. Klik op Aanpassen aan de rechterkant. Deze montage van afbeeldingen genomen door het Voyager ruimteschip van de planeten en vier van Jupiter's manen is geplaatst tegen een valse kleur Rosette Nebula met de maan van de aarde op de voorgrond. Voyager bestudeerde en kartelde Jupiter, Saturn, Uranus, Neptune en veel van hun manen, en verstrekte wetenschappers betere afbeeldingen en gegevens dan ze ooit hadden gehad of verwacht van het programma. Hoewel het 16 dagen na Voyager 2 werd gelanceerd, was het traject van Voyager 1 een snellere weg, die in maart 1979 in Jupiter aankwam. Voyager 2 kwam ongeveer vier maanden later in juli 1979 aan. Beide ruimtevaartuigen werden vervolgens naar Saturnus geleid met Voyager 1 die in november 1980 aankwam en Voyager 2 in augustus 1981. Voyager 2 werd vervolgens omgeleid naar de overige gasreuzen, Uranus in januari 1986 en Neptune in augustus 1989. Het collectie van gegevens wordt voortgezet door zowel Voyager 1 als 2, aangezien de hernoemde Beweging van de Interstellar van de Voyager naar de rand van de zonne-windenergie (de heliopauze) zoekt en het Zonnestelsel weggaat. Een verkorte lijst van ontdekkingen van Voyager 1 en 2 omvat:de ontdekking van de Uranische en Neptuniaanse magnetosferen (magnetische omgevingen veroorzaakt door verschillende soorten planetekkernen); de ontdekking van tweeëntwintig nieuwe satellieten, waaronder drie bij Jupiter, drie bij Saturnus, tien bij Uranus en zes bij Neptune; Io bleek actief vulkanisme te hebben (de enige andere Solar) Het lichaam van het systeem dan de Aarde om te worden bevestigd); Triton bleek actieve geisers-achtige structuren en een atmosfeer te hebben; Aurorale zones (waar gassen worden opgewekt nadat ze door zonnedeeltjes zijn aangetast) werden ontdekt in Jupiter, Saturn en Neptune; Jupiter had ringen; Neptune, oorspronkelijk te koud om dergelijke atmosferische verstoringen te ondersteunen, had grote stormen. Krediet: NASA