De opening poster

Voor bijna een hele generatie bleef de hemel afgesloten onder eindeloze zwarte stormwolken zo dicht dat de mensheid begon te vergeten hoe zonlicht er zelfs maar uitzag. Steden pasten zich aan aan de permanente duisternis, voedden kinderen op onder koude kunstlichten terwijl oude verhalen over blauwe luchten langzaam vervaagden tot mythen. Toen gingen de hemelen eindelijk zonder waarschuwing open. Torenhoge wolken scheurden over de hele wereld uiteen terwijl onvoorstelbaar fel gouden licht naar beneden stroomde op de verwoeste steden eronder. Miljoenen verzamelden zich in stilte op daken, oceanen, bergen en gebroken straten om getuige te zijn van iets dat geen mens kon verklaren — een kolossaal hemellichaam dat buiten de wolken stond en de wereld vanuit ergens buiten de realiteit zelf in de gaten hield. Sommigen zagen verlossing. Sommigen zagen oordeel. Anderen vielen simpelweg op hun knieën van ontzag. Deze kunstwerk combineert cinematisch realisme, apocalyptische sfeer, spirituele ambiguïteit en overweldigende schaal en legt de schrikwekkende schoonheid vast van de mensheid die voor het eerst iets aanschouwt dat groter is dan zichzelf.