filmhorror - briefkaart

De Electronic Monster is een mogelijk interessante film, geschreven door Charles Eric Maine, een kleine Britse sciencefiction auteur en screenwriter. Maine schreef en had een aantal andere werken gehad die waren aangepast aan de film in dit tijdperk � de Hammer film Spaceways (1953), Timeslip/The Atomic Man (1955), met als bekendste The Mind of Mr. Soames (1969). Het voorafgaande van het elektronische monster � dat van mensen die in andere dromen kijken of ingaan � is gelijkaardig aan ideeën die avontuurlijker werden behandeld door Dreamweaver (1984) en in verdere films zoals de Cel (2000), Paprika (2006) en de Voorlichting (2010). Maar de manier waarop het idee hier wordt behandeld, gaat nergens toe. Het manuscript is zeer talkvol. En het is gericht in een dogmatisch letterlijke mode van Montgomery Tully, een Britse thriller-directeur die twee andere middelmatige avonturen maakte in science fiction � Battle Beneath the Earth (1967) en The Terrornauts (1967). Er is weinig actie � het grootste deel van de film gebeurt in ongewoon gewone kantoren en de twee piepjes die we krijgen, zijn zo weinig overtuigend dat je meer tijd uitgeeft om te lachen. De droomsequenties zijn het meest veelbelovende deel van de film, maar de saaie Griekse balletjes die ons worden voorgelegd lijken de meest onopwindende mogelijkheden te bieden die denkbaar zijn. Het meest teleurstellend is dat we nauwelijks iets meer zien dan de kortste van deze sequenties, in het minst van alle horrorsequenties. De film biedt vast gekerfde Rod Cameron aan als de held van het stuk en hij beweegt zich door de film als het spreekwoordelijke bakkerij in zowel de bouw als de locatie. In het akkoord gedupeerd, komt een vleugje ongelooflijk onovertuigende Franse accenten. Een van de kleine pluspunten van de film is de mooie megalomane prestatie van Peter Illing als Zakon. De soundtrack wuift met blips en bonken van vroege experimentele elektronica.