Galapagos-eilandentoeristen Poster

"Toeristen bij een Schildpaddensanctuarium op het eiland Santa Cruz in de Galapagos-eilanden, Ecuador" door Catherine Sherman. Een enorme Galapagosreuzenschildpad is teruggetrokken in zijn schild terwijl een groep toeristen zich verzamelt om meer te leren over dit prachtige wezen. Galapagos is een oud Spaans woord voor schildpad. De borden bij deze ranch waarschuwen bezoekers om de "galapagos" niet te voeren of aan te raken. De Galapagosreuzenschildpad of Galapagos-schildpad (Chelonoidis nigra) is de grootste levende soort schildpad en de 14e zwaarste levende reptiel. Moderne reuzenschildpadden kunnen tot 250 kg wegen; zelfs grotere versies, nu uitgestorven, zwierven over elk continent behalve Antarctica en Australië. Tegenwoordig bestaan ze alleen op de Galapagos-eilanden en Aldabra in de Indische Oceaan. De schildpad is inheems op zeven van de Galapagos-eilanden, een vulkanische archipel ongeveer 620 mijl (meer dan 1.000 kilometer) ten westen van het vasteland van Ecuador. Met een levensduur in het wild van meer dan 100 jaar is het een van de langstlevende gewervelde dieren. De grootte en vorm van het schild variëren tussen populaties. Op eilanden met vochtige hooglanden zijn de schildpadden groter, met koepelvormige schilden en korte nekken – op eilanden met droge laaglanden zijn de schildpadden kleiner, met "zadelvormige" schilden en lange nekken. Charles Darwins observaties van deze verschillen op de tweede reis van de Beagle in 1835 droegen bij tot de ontwikkeling van zijn evolutietheorie. Het aantal schildpadden daalde van meer dan 250.000 in de 16e eeuw tot een laagtepunt van ongeveer 3.000 in de jaren 70. Deze achteruitgang werd veroorzaakt door de uitbuiting van de soort voor vlees en olie, het vrijmaken van habitat voor landbouw en de introductie van niet-inheemse dieren op de eilanden, zoals ratten, geiten en varkens. Instandhoudingsinspanningen, die begin 20e eeuw begonnen, hebben ertoe geleid dat duizenden in gevangenschap gekweekte juvenielen zijn vrijgelaten op hun voorouderlijke eilanden, en naar schatting overschreed het totale aantal van de soort de 19.000 aan het begin van de 21e eeuw. Ondanks dit herstel wordt de soort als geheel geclassificeerd als "kwetsbaar" door de Internationale Unie voor het behoud van de natuur (IUCN).