Halloween Kat

Er was een sojaboonboer in het middenwesten wiens boerderijkat een nest katjes had. De boer was bijgelovig en werd wantrouwig tegenover een klein zwart katje dat deel uitmaakte van het nest. De boer hoorde de wind 's nachts waaien en dacht dat het katje boze geesten opriep. Toen bladluizen zijn sojaboonoogst teisterden, was de boer er zeker van dat het zwarte katje zwarte magie op de bonen had uitgevoerd. Zijn neef vertelde hem hoe hij in het verleden zijn eigen zwarte katjes had weggedaan: Volgende keer dat je met je vrachtwagen naar de algemene winkel rijdt voor bloem en gerst, neem je het katje mee en laat je het achter in de houtstapel buiten de algemene winkel. Dus deed de boer precies dit. De oktoberwinden namen sneller en harder toe dan gewoonlijk, koelden de regio ongebruikelijk af, en naarmate meer en meer dorpsbewoners brandhout kochten dat door de landlieden naar de algemene winkel werd gebracht, raakte het katje door de boomstammen heen om zich te verstoppen. De eigenaar van de algemene winkel was een eenzame, voorovergebogen heks van eenendertig die zelf ook enkele bijgelovige ideeën had - ze was er zeker van dat de vuren die binnenin rapen en pompoenen werden aangestoken, niet tot de Halloween-nacht moesten wachten, maar in plaats daarvan op de herfst-equinox moesten worden aangestoken om ervoor te zorgen dat geen enkele geest te dicht bij de stad kwam voor Halloween. Tegen die tijd kon het te laat zijn! Ze sneed de eerste pompoen op de avond van de equinox en zette hem op de veranda van de algemene winkel naast de kleine stapel resterend brandhout. Toen de bakker het laatste hout kocht, waren er geen boomstammen meer om onder te verstoppen voor het katje. Het katje blies de kaars in de pompoen uit met een zwaai van zijn staart en sprong in de uitgeholde pompoen. De volgende ochtend sjokte de heks op weg naar de algemene winkel, met sleutels rinkelend onder haar verstelde oude gewaden van pruimkleuren. Ze merkte dat de kaars in de pompoen niet meer brandde en nam zich voor om hem die avond weer aan te steken bij het sluiten van de winkel. Het katje bleef de hele dag in de pompoen, keek toe hoe klanten kwamen en gingen, en toen de laatste weg was, tilde de heks de bovenkant van de pompoen op om de kaars aan te steken. Haar ogen, wijd van schrik, ontmoetten de goudgroene ogen van het katje. Ze hapte naar adem! "Mijn pompoenmagie heeft beter gewerkt dan verwacht!" Zie je, de bijgelovige ideeën van de heks waren heel anders dan die van de boer: voor haar waren katten geen teken van pech of boze geesten, maar eerder energieke beschermers tegen dergelijke duistere krachten. Ze haalde het katje uit de pompoen en wikkelde het in haar pruimkleurige gewaden om ervoor te zorgen dat geen enkele dorpsbewoner haar nieuwe metgezel zag, mochten sommigen van hen kwaadwillig zijn tegenover het arme schepsel. Ze verstopte het op de zolder van haar algemene winkel, voerde het blikvis en warme wrongel. Daar op de zolder leefde het katje tot het een kat was, en daar leeft het tot op de dag van vandaag, en beschermt de stad tegen duistere krachten door een mystiek veld van betoverde energie te spinnen.