Het vlot van de kwal - Géricault Legpuzzel

Radeau de la Méduse is een schilderij met olie op het web, die tussen 1818 en 1819 is gemaakt door de Franse schilder en romantische lithograaf Théodore Géricault (1791-1824). De oorspronkelijke titel, gegeven door Géricault bij zijn eerste presentatie, is een schipbreuk. Dit schilderij van zeer grote afmetingen (491 cm hoog en 716 cm breed) is een tragische gebeurtenis in de geschiedenis van de Franse marine: de schipbreuk van de "Medusa", die op 2 juli 1816 op een zandbank voor de kust van het huidige Mauritanië is gezonken. Ten minste 147 personen houden zich op een noodterrein aan het wateroppervlak en slechts 15 personen nemen op 17 juli aan boord van L'Argus een boot die hen heeft gered. Vijf mensen sterven kort na aankomst in Saint-Louis uit Senegal, na honger, uitdroging, waanzin en zelfs kannibalisme. Dit is een schandaal van internationale aard geworden, mede omdat een Franse kapitein die de sinds kort gerestaureerde monarchie gebruikt, verantwoordelijk wordt gehouden voor de ramp, omdat hij niet bekwaam is. De Radeau de la Méduse heeft een zekere continuïteit met de schilturale stromingen van voor de romantiek, met name wat betreft de keuze van het onderwerp en de dramatische aard van de voorstelling, maar breekt duidelijk af met de orde en de rusteloosheid van de neoklassieke verf. Door deze tragische episode te vertegenwoordigen voor zijn eerste belangrijke werk, is Géricault zich ervan bewust dat het recente karakter van de schipbreuk de belangstelling van het publiek zal wekken en hem in staat zal stellen zijn jonge carrière te beginnen. De kunstenaar heeft zich echter ook gefascineerd door dit evenement, en verricht zodoende uitgebreid voorbereidend onderzoek en een aantal schetsen voordat hij met het maken van het schilderij begint. Hij ontmoet twee van de overlevenden van de ramp, bouwt een zeer gedetailleerd, klein model van de vloerstructuur, en hij gaat zelfs naar morgens en ziekenhuizen om met eigen ogen de kleur en de structuur van de huid van de stervende te zien. Zoals Géricault zegt, is het schilderij een controverse toen het voor het eerst in Parijs in 1819 werd gepresenteerd: Sommigen zijn de vurige pleitbezorgers, anderen doen het meteen. Kort daarna wordt het werk in Londen uitgezonden, waarmee de reputatie van de jonge schilder in Europa is uitgekomen. Tegenwoordig is het een van de meest bewonderde werken van het Franse romantische landschap en de invloed ervan is merkbaar in schilderijen als Joseph William Turner, Eugène Delacroix, Gustave Courbet en Édouard Manet. Het schilderij, dat lijdt aan een onomkeerbare donkerte als gevolg van een appret in het bitumen van Judea, wordt bewaard in het museum van het Louvre, dat het kort na zijn dood in 1824 bij een vriend van de kunstenaar koopt.