Ivory Beluga Koffiemok

Een andere in de serie postzegels voor de fictieve onafhankelijke natie van Alaska. Beschikt over een digitale weergave van een beluga walvis gesneden uit mammoet ivoor. Het snijden van ivoor is een traditioneel ambacht van Alaska Natives. Wit is de overheersende kleur in dit afbeelding op een donkerblauw-groene achtergrond. Aanpassen door uw eigen tekst aan de achterkant toe te voegen. De witte vinvis (Delphinapterus leucas) is een kleine tandwalvis die voorkomt in zowel het noordpoolgebied als het subarctische gebied. De Engelse naam is afkomstig van het Russische белух (belukha), wat afgeleid is van het woord б е л ы йwitа. Wetenschappers noemen het soms de belukha-vinvis om verwarring met de beluga-steur te voorkomen. De beluga staat in de volksmond ook wel bekend als de zee kanarie vanwege zijn hoge pieptonen, pieptonen, klokken en fluitjes die zelfs boven het water te horen zijn. Een Japans onderzoeker zegt dat hij een beluga leerde "praten" door deze geluiden te gebruiken om drie verschillende objecten te identificeren, wat hoop bood dat mensen op een dag in staat zouden zijn om effectief te communiceren met zee zoogdieren. De mannetjes zijn groter dan de vrouwen. De lengte kan variëren van 8,5 tot 22 ft, gemiddeld 13 ft bij mannetjes en 12 ft bij vrouwen. Mannetjes wegen tussen de 2.400 en 3.500 lbs, terwijl vrouwen tussen de 1.500 en 2.600 lbs wegen. De beluga kan meer dan 50 jaar oud worden. Volwassen witloega's worden zelden verward met andere soorten, omdat ze volledig wit of witachtig-grijs van kleur zijn. Kalveren zijn meestal grijs. De kop van de beluga is anders dan die van andere walvisachtigen. Net als de meeste tandwalvissen heeft het een meloen, een vettige knobbel in het midden van het voorhoofd. De meloen van de beluga is extreem bolvormig en zelfs kneedbaar. De beluga kan de vorm van zijn hoofd veranderen door lucht rond zijn sinussen te blazen. In tegenstelling tot veel dolfijnen en walvissen zijn de wervels in de nek niet versmolten, waardoor het dier een soepele, goed gedefinieerde nek heeft en zijn hoofd zijwaarts kan draaien. Het rostrum heeft ongeveer 8 tot 10 tanden aan elke kant van de kaak en een totaal van 34 tot 40 tanden. In tegenstelling tot de meeste walvissen kan de soort achteruit zwemmen. De beluga vervelt per seizoen. Beluga's hebben een rugrug in plaats van een rugvin. De afwezigheid van de rugvin wordt weerspiegeld in de geslachtsnaam van de soort - apterus het Griekse woord voor "vleugelloos". De evolutionaire voorkeur voor een dorsale richel in plaats van een vin wordt gezien als een aanpassing aan onder-ijs omstandigheden, of mogelijk als een manier om warmte te behouden. Net als bij andere walvisachtigen is de schildklier relatief groot in vergelijking met landzoogdieren (proportioneel drie keer zo groot als de schildklier van een paard) en kan het helpen om een hogere stofwisseling te behouden tijdens de zomerse bezetting van estuaria. Het lichaam is rond, vooral wanneer het goed gevoed is, en taps toelopend minder soepel aan de kop dan aan de staart. Het plotselinge taps toelopend naar de basis van zijn nek geeft het de schouders, uniek onder walvisachtigen. De staartvin groeit en wordt steeds sierlijker gebogen naarmate het dier ouder wordt. De flippers zijn breed en kort, waardoor ze bijna vierkant zijn. De beluga heeft een discontinue circumpolaire verspreiding in Arctische en subarctische wateren variërend van 50°N tot 80°N, met name langs de kusten van Alaska, Canada, Groenland en Rusland. Het zuidelijkste deel van hun verspreidingsgebied omvat geïsoleerde populaties in de monding van de St. Lawrencerivier en de Saguenayfjord, rond het dorpje Tadoussac, Quebec, in de Atlantische Oceaan en de delta van de Amoer, de Shantareilanden en de wateren rond het eiland Sachalin in het Zee Ochotsk. In het voorjaar verhuist de beluga naar zijn zomerse terrein: baaien, estuaria en andere ondiepe inhammen. Deze zomersites zijn discontinu. Een moeder keert gewoonlijk jaar na jaar terug naar dezelfde plaats. Omdat de zomerhuizen in de herfst vol ijs zitten, trekt de beluga weg voor de winter. De meeste reizen in de richting van de oprukkende ijspack en blijven dicht bij de rand voor de wintermaanden. Anderen blijven onder de ijspack - ze overleven door ijskappen en polynya's (stukjes open water in het ijs) te vinden waarin ze kunnen opduiken om te ademen. Beluga kan ook luchtzakken onder het ijs vinden. Het vermogen van de beluga om dunne stukken open water te vinden in een dichte ijspak die mogelijk meer dan 96% van het oppervlak bedekt, verwondert wetenschappers. De echolocatie is aangepast aan de bijzondere akoestiek van het sub-ijs zee en er wordt gesuggereerd dat beluga's open water kunnen voelen door middel van echolocatie. In 1849, tijdens de bouw van de eerste spoorweg tussen Rutland en Burlington in Vermont, ontdekten arbeiders de botten van een mysterieus dier in de stad Charlotte. Deze botten werden bijna 3 meter (3,0 meter) onder het oppervlak begraven in een dikke blauwe klei, in tegenstelling tot de dieren die eerder in Vermont werden ontdekt. Deskundigen identificeerden de botten als die van een beluga. Omdat Charlotte meer dan 240 km van de dichtstbijzijnde oceaan verwijderd is, waren vroege natuuronderzoekers op verlies om de botten te verklaren van een zeezoogdier dat begraven ligt onder de velden van het platteland van Vermont. Tegenwoordig helpt de Charlotte-walvis bij de bestudering van de geologie en de geschiedenis van het Champlain-bekken, en dit fossiel is nu het officiële Vermont State Fossil (waardoor Vermont het enige staat is waarvan het officiële fossiel dat van een nog bestaand dier is). Beluga's zijn zeer sociaal. Groepen mannetjes kunnen in de honderden geteld worden, terwijl moeders met kalveren zich meestal in iets kleinere groepen mengen. Als de peulen zich verzamelen in de riviermondingen, kunnen ze in de duizenden lopen. Dit kan een aanzienlijk deel van de gehele bevolking uitmaken en is het geval wanneer zij het meest kwetsbaar zijn voor de jacht. Pods hebben de neiging om instabiel te zijn, wat betekent dat ze de neiging hebben om van pod naar pod te bewegen. Radiotracking heeft aangetoond dat belugas in een pod kan beginnen en binnen een paar dagen honderden kilometers van die pod verwijderd kan zijn. Moeders en kalveren vormen het naaste sociale relatie van de beluga. Kalveren keren in de zomer vaak terug naar hetzelfde estuarium als hun moeder en ontmoeten haar soms zelfs nadat ze volwassen zijn geworden. Beluga's kunnen speels zijn - ze kunnen spugen op mensen of andere walvissen. Het is niet ongebruikelijk dat een aquariumhandler wordt doordrenkt door een van zijn ladingen. Sommige onderzoekers geloven dat spugen is ontstaan met blazend zand weg van schaaldieren op de zeeen bodem. De beluga is een langzame zwemmer die zich voornamelijk voedt met vis. Het eet ook koppotigen (inktvis en octopus) en schaaldieren (krab en garnaal). Foerageren op de zeebodem vindt meestal plaats op een diepte tot 1000 voet, maar ze kunnen minstens twee keer zo diep duiken. Een typische voedingsduik duurt 3-5 minuten, maar belugas dompelen maximaal 20 minuten per keer onder. Beluga's waren een van de eerste walvissoorten in gevangenschap. De eerste beluga werd getoond in het Barnum's Museum in New York in 1861. Gedurende het grootste deel van de twintigste eeuw was Canada de belangrijkste bron voor Belugas bestemd voor tentoonstelling. Tot de vroege jaren 1960 werden Belugas onttrokken aan de monding van de St. Lawrencerivier en vanaf 1967 aan de monding van de Churchill. Dit bleef zo tot 1992, toen de praktijk verboden werd. Sinds Canada niet langer de leverancier van deze dieren is, is Rusland de grootste leverancier geworden. Mensen worden gevangen in de rivierdelta van de Amoer en de oostelijke zeeen van het land en worden vervolgens naar aquaria in Moskou, Sint-Petersburg en Sotsji vervoerd of geëxporteerd naar andere landen, waaronder Canada. Tegenwoordig is het een van de weinige walvissoorten die in aquaria en mariene parken in Noord-Amerika, Europa en Azië worden gehouden[18]. In 2006 waren er 30 Beluga's in Canada en 28 in de Verenigde Staten, en tot dan toe waren er 42 sterfgevallen in gevangenschap gemeld. Er zijn berichten dat een enkel exemplaar tot $100.000 op de markt kan brengen. De populariteit bij bezoekers weerspiegelt de aantrekkelijke kleur en het scala aan gezichtsuitdrukkingen. Dit laatste is mogelijk omdat, terwijl de meeste walvisachtigen "glimlachen" vast staan, de extra beweging die wordt geboden door de niet-versmolten halswervels van de beluga een groter bereik van schijnbare expressie mogelijk maakt. De meeste beluga's die in aquaria worden gevonden, worden in het wild gevangen, omdat fokprogramma's in gevangenschap weinig succes hebben gehad.Bijvoorbeeld, ondanks de beste inspanningen vanaf 2010 waren er slechts twee walvissen met succes gefokt in het Vancouver Aquarium, een vijftien jaar eerder en een andere, twee. Drie van hen die er geboren waren, stierven binnen drie jaar. Sinds 2008 wordt de beluga door de International Union for Conservation of Natuur als "bijna bedreigd" aangemerkt, maar de subpopulatie van de Cook Inlet in Alaska wordt als ernstig bedreigd beschouwd en staat onder bescherming van de Endangered Species Act van de Verenigde Staten. Van de zeven Canadese beluga populaties, twee zijn vermeld als bedreigd, bewonen oostelijke Hudson Bay, en Ungava Bay.Inhoud De wereldwijde bevolking van belugas vandaag staat op ongeveer 100,000. Hoewel dit aantal veel groter is dan dat van veel andere walvisachtigen, is het veel kleiner dan populaties die al voor de jacht leefden. Er zijn naar schatting 40.000 individuen in het Beaufort Zee, 25.045 in Hudson Bay, 18.500 in het Bering Zee en 28.008 in het Canadese Lage Noordpoolgebied. De populatie in het estuarium van de St. Lawrencerivier wordt geschat op ongeveer 1000. Het wordt beschouwd als een uitstekende verklikkersoort (indicator van milieu en gezondheid en veranderingen). Dit komt omdat het lang leeft, bovenop het voedselweb, met grote hoeveelheden vet en blubber, relatief goed bestudeerd voor een walvisachtige, en nog steeds enigszins algemeen voorkomt. Doordat de beluga zich in riviermondingen verzamelt, blijkt de vervuiling een groot gevaar voor de gezondheid. Het aantal gevallen van kanker is toegenomen als gevolg van de vervuiling van de St. Lawrencerivier. Lokale belugakarkassen bevatten zoveel verontreinigingen dat ze als giftig afval worden behandeld. Hier is reproductiepathologie ontdekt, mogelijk veroorzaakt door organochlorines. Er zijn waarden gevonden tussen 240 ppm en 800 ppm PCB's, waarbij mannetjes doorgaans hogere waarden hebben. De langetermijneffecten van deze verontreiniging op de getroffen bevolking zijn niet bekend. Indirecte menselijke verstoring kan ook een bedreiging zijn. Terwijl sommige populaties kleine boten tolereren, proberen anderen actief schepen te vermijden. Walvisspotten is uitgegroeid tot een bloeiende activiteit in de St. Lawrence en Churchill River gebieden. Vanwege het voorspelbare migratiepatroon en de hoge concentraties wordt de beluga al eeuwenlang bejaagd door inheemse volken in het noordpoolgebied. In veel gebieden wordt er nog steeds gejaagd, en dit wordt als duurzaam beschouwd. In andere gebieden, zoals de Cook Inlet, Ungava Bay en voor de kust van western Groenland, zorgden eerdere handelsoperaties voor grote gevaren voor de bevolking. De inheemse walvisvangst gaat in deze gebieden door en sommige populaties blijven afnemen. Over deze gebieden wordt intensief overleg gevoerd tussen de Eskimogemeenschappen en de nationale regeringen, met als doel de creëer een duurzame jacht te geven. Om de jacht te voorkomen worden de beluga's beschermd door het Internationale Moratorium op de commerciële walvisvangst, maar er zijn nog steeds kleine hoeveelheden van de beluga-walvisvangst toegestaan. Aangezien het erg moeilijk is om de exacte populatie van Belugas te kennen, omdat hun leefgebieden binnenwateren buiten de oceaan omvatten, is het voor hen gemakkelijk om in contact te komen met olie- en gasontwikkelingscentra. Om te voorkomen dat walvissen in contact komen met industrieel afval, verplaatsen de regeringen van Alaska en Canada locaties waar walvissen en afval in contact komen. Om te voorkomen dat walvissen in gevangenschap sterven, vinden onderzoekers van het Vancouver Aquarium Marine Science Center manieren om te voorkomen dat schimmels de habitats binnenkomen en om hun gezondheid voortdurend te controleren. Gezonde in gevangenschap levende beluga's zijn belangrijk omdat ze een van de enige walvissen zijn die in veel aquaria worden aangetroffen. Het grote aantal gevangenen vergroot de bedreiging voor de belugapopulatie, terwijl hun karkassen bijdragen aan wetenschappelijk onderzoek. Subpopulaties zijn onderhevig aan verschillende dreigingsniveaus en rechtvaardigen een individuele beoordeling. De subpopulatie Cook Inlet staat sinds 2006 op de lijst van "ernstig bedreigde" door de IUCN. De populatie van de Cook Inlet beluga staat sinds oktober 2008 op de lijst van bedreigde diersoorten. Dit was het gevolg van overexploitatie van belugas vóór 1998. De populatie is er niet in geslaagd zich te herstellen, hoewel de gemelde oogst klein was. In mei 2008 was de laatst gepubliceerde schatting 302 in 2006. Bovendien heeft de National Marine Fisheries Service in 2007 aangegeven dat de puntschatting van het luchtvaartonderzoek 375 bedroeg.