Komodo Dragon Briefkaart

De Komodo dragon (Varanus komodoensis), ook bekend als de Komodo-monitor, is een grote hagedis die wordt aangetroffen op de Indonesische eilanden Komodo, Rinca, Flores, Gili Motang en Padar. Het is een lid van de familie van beeldhagedis (Varanidae), de grootste levende hagedis, die in zeldzame hoesjes tot een lengte van maximaal 3 meter (10 voet) groeit en tot ongeveer 70 kg (150 lb) weegt. Hun ongebruikelijke grootte is toegeschreven aan de gigantische eilandjes, aangezien geen enkele andere vleesetende dieren de niche op de eilanden waar zij wonen, vullen. Uit recent onderzoek blijkt echter dat de grote omvang van Komodo-draken beter kan worden begrepen als representatief voor een zeer grote populatie varanide lizards die ooit in Indonesië en Australië leefden, waarvan de meesten, samen met andere megafauna[7], na het Pleistoceen uitstierven. Fossielen die zeer vergelijkbaar zijn met V. komodoensis zijn aangetroffen in Australië van meer dan 3,8 miljoen jaar geleden, en hun lichaamsgrootte bleef stabiel op Flores, een van de handvol Indonesische eilanden waar het op dit moment de afgelopen 900.000 jaar werd aangetroffen, "een tijd die gekenmerkt werd door grote faunale turnovers, uitsterven van de megafauna van het eiland en de vroege komst van daklozen bij 880 ka . " Als gevolg van hun omvang domineren deze boomgaarden de ecosystemen waarin zij leven. Komodo-draken jagen en buikprooien, met inbegrip van ongewervelde dieren, vogels en zoogdieren. Hun groepsgedrag bij de jacht is uitzonderlijk in de reptielenwereld. Het dieet van de grote Komodo-draken bestaat voornamelijk uit herten, hoewel ze ook aanzienlijke hoeveelheden aas eten. Komodo-draken vallen af en toe ook mensen aan in het gebied van het West-Manggarai-regime waar zij in Indonesië wonen. De dekking begint tussen mei en augustus en de eieren worden in september gelegd. Ongeveer 20 eitjes worden in verlaten megapode nesten of in een zelf-dug nestgat gedeponeerd. De eitjes worden zeven tot acht maanden geïncubeerd en in april uitgebroed, waar de meeste insecten voorkomen. Jonge Komodo-draken zijn kwetsbaar en liggen dus in bomen, zijn veilig voor roofdieren en kannibalistische volwassenen. Het duurt ongeveer acht tot negen jaar voordat ze volwassen zijn, en naar schatting leven ze tot 30 jaar. Komodo draken werden voor het eerst geregistreerd door Westerne wetenschappers in 1910. Hun grote omvang en hun angstaanjagende reputatie maken hen populaire dierentuin tentoonstellen. In het wild is hun verspreidingsgebied door menselijke activiteiten aangetast, en zij zijn door de IUCN als kwetsbaar aangemerkt[2]. Zij zijn beschermd krachtens de Indonesische wetgeving en een nationaal park, het Komodo National Park, is opgericht om de bescherming van de bevolking te bevorderen. De Komodo-draak staat ook bekend als de Komodo-monitor of de Komodo-eilandmonitor in wetenschappelijke literatuur, hoewel dit niet erg gebruikelijk is. Voor de inwoners van Komodo Island wordt het aangeduid als ora, buaya darat (land krokodil) of biawak raksasa (reuzenmonitor). De evolutionaire ontwikkeling van de Komodo draak begon met het Varanus genus, dat ongeveer 40 miljoen jaar geleden in Azië ontstond en naar Australië migreerde. Ongeveer 15 miljoen jaar geleden maakte een botsing tussen Australië en Zuidoost-Azië het mogelijk dat de varanten naar de Indonesische eilandengroep verhuizen, die zich uitstrekt tot het oosten van Timor. De Komodo-draak zou vier miljoen jaar geleden een verschil hebben gemaakt met zijn Australische voorouders. Uit recent fossiel bewijsmateriaal uit Queensland blijkt echter dat de Komodo-draak in Australië is geëvolueerd en zich vervolgens naar Indonesië heeft verspreid. Een drastische verlaging van het niveau van het zee tijdens de laatste gletsjerperiode heeft uitgestrekte delen van het continentaal plat aan het licht gebracht die de Komodo dragon koloniseerde en vervolgens geïsoleerd werd in het insulaire gebied van het cadeau als roos van het zee. In het wild weegt een volwassen Komodo draak gewoonlijk ongeveer 70 kg (150 lb), hoewel de gevangen specimens vaak meer wegen. Volgens het Guinness Book of World Records zal een gemiddelde volwassen man 79 tot 91 kg (170 tot 200 lb) en 2,59 m (8,5 ft) wegen, terwijl een gemiddeld vrouw 68 tot 73 kg (150 tot 160 lb) en 2,29 m (7,5 ft) zal wegen. ). Het grootste gecontroleerde wilde monster was 3,13 m lang (10,3 ft) en gewogen 166 kg (370 lb), inclusief onverteerde levensmiddelen. De Komodo draak heeft een staart zolang zijn lichaam, evenals ongeveer 60 vaak vervangen, getwijnde tanden die tot 2,5 cm (1 in) lengte kunnen meten. Het speeksel wordt vaak met bloed geteld, omdat de tanden bijna volledig bedekt zijn met tandvlees dat van nature tijdens het geven van de voeding wordt aangemaakt. Deze creëer is een ideale cultuur voor de bacteriën die in de mond leven Het heeft ook een lange, gele, diep geknekte tong. De Komodo-draak heeft ondanks zijn zichtbare oorgaten geen acuut gehoor en kan alleen geluiden horen tussen 400 en 2000 hertz[12][18] Het werd vroeger doof geacht toen in een studie geen agitatie in wilde Komodo-draken werd gemeld als reactie op fluisterij, opgezette stemmen of schelden. Dit werd betwist toen Joan Proctor, medewerker van de Zoological Garden in Londen, een gevangene opleidde om naar buiten te komen om te eten bij het geluid van haar stem, zelfs als ze niet gezien kon worden. De Komodo draak kan tot 300 m (980 voet) zien, maar omdat zijn netvliezen slechts kegels bevatten, wordt gedacht dat ze een slecht nachtzicht hebben. De Komodo-draak kan in kleur zien, maar heeft slechte visuele discriminatie van briefpapier objecten A Komodo dragon op Komodo Island gebruikt zijn tong om de lucht te bemonsteren. De Komodo draak gebruikt zijn tong om stimuli te detecteren, te proeven en te ruiken, zoals bij veel andere reptielen, met het vomeronasale gevoel dat het Jacobson-orgaan gebruikt, in plaats van de neusgaten te gebruiken. Met de hulp van een gunstige wind en de gewoonte om zijn hoofd van zijkant naar zijkant te draaien terwijl hij loopt, kan een Komodo draak een aas van 4-9,5 km (2.5-5.9 mi) weg ontdekken. Het heeft slechts een paar smaakknoppen achterin zijn keel. De schubben, waarvan sommige versterkt zijn met bot, hebben zintuiglijke plaatjes verbonden met zenuwen om het gevoel van aanraking te vergemakkelijken. De schalen rond de oren, de lippen, de kin en de zolen van de voeten kunnen drie of meer sensorische plaques hebben.