Petra Treasury onthuld Magneet

Dit eerste uitzicht van de grote monumenten op de Jordaanse site van Petra werd nog bekender dan het al was onder archeologen door *Indiana Jones en de Laatste Kruistocht*. In de echte wereld, maar zoals de film ‘Alexandretta’, na de kruistochten, werd de Nabatese stad Petra grotendeels vergeten, behalve door de bedoeïenen, en pas in 1812 herontdekt door het westen, toen de Zwitserse ontdekkingsreiziger Johann Ludwig Burckhardt voor het eerst door de canyon naar de site werd geleid (22 augustus 1812). De Nabateeërs zijn zelf een beetje een mysterie. Het is waarschijnlijk dat ze oorspronkelijk een nomadisch volk waren uit het noordwesten van het Arabisch schiereiland, dat gebruik maakte van deze spectaculaire geografische positie in het zuiden van Jordanië-Astride een aantal belangrijke handelsroutes naar de stad Raqmu (later gehelleniseerd als "Petra" of "rots") na 312 v.Chr.. Ze werden experts in waterbeheer, zowel in termen van het opslaan van water om leven te ondersteunen, als het omleiden van potentieel catastrofale plotselinge overstromingen, door een systeem van dammen, leidingen en reservoirs. Ze werden ook meesters in het snijden van structuren in de lokale zandstenen kliffen. Deze hadden de interessante eigenschap dat ze een harde buitenkant konden bieden die ingewikkeld kon worden gesneden, en een zacht interieur dat relatief gemakkelijk kon worden uitgehold om grote kamers te maken. Oorspronkelijk werd de stad voornamelijk vanuit het oosten benaderd, maar tegenwoordig wordt de stad veel dramatischer benaderd door een smalle kloof (de "siq" of "shaft"), die zich opent op een punt langs de lengte om dit uitzicht van de schatkist mogelijk te maken (in het Arabisch "Al Khazneh"). Deze prachtige gesteente graf kreeg zijn naam van een bedoeïenenlegende dat de gevel een grote schat verbergt, en het beer van het teken van honderden kogelgaten waar de lokale bevolking hun geluk hebben geprobeerd om door de rots te breken. Rond 106 n.Chr. kwam het Nabateaanse koninkrijk vreedzaam onder de heerschappij van het Romeinse Rijk als deel van *Arabia Petraea*, en Petra werd de hoofdstad. Misschien vanwege deze vreedzame overgang bloeide de stad aanvankelijk onder Romeins bestuur, maar ongeveer een eeuw later hield de stad op met het produceren van munten en stopte het snijden van belangrijke graven. De reden is onbekend, maar kan het gevolg zijn geweest van een invasie door het opkomende Sassanidische Rijk, of een natuurlijke catastrofale gebeurtenis. Het kan ook eenvoudig zijn geweest dat het merendeel van de handel zich verplaatst heeft naar de routes van de zee. Petra lijkt te hebben overleefd als een vorm van religieus centrum nadat de stad verloor, maar in 363 na Christus verwoestte een grote aardbeving vele gebouwen en verlamde uiteindelijk het watersysteem. De laatste inwoners verlieten de stad, die een belangrijke Byzantijnse Christelijke stad was geworden, rond de tijd dat de Arabieren de regio veroverden in 663 na Christus. Voordat ze uiteindelijk bezweken in de woestijn en de duisternis, bleven de ruïnes bij Petra een incidentele nieuwsgierigheid in de middeleeuwen - de Mammelukse sultan van Egypte, Baybars, bezocht de site in de tweede helft van de 13e eeuw.