Pieta (SAU 23) Tegeltje

Tussen de kruisafname en de graflegging werd Christus betreurd… vooral door zijn moeder. De term Pietà, afgeleid van het Italiaanse woord voor ‘medelijden’, wordt gegeven aan het derde en laatste type afbeelding van de treurende BVM. In een Pietà houdt Maria het lichaam van Jezus op haar schoot, net zoals ze hem als kind had gewiegd. Hier, in een enigszins ongebruikelijke afwijking van meer bekende versies in beeldhouwkunst of schilderkunst, zit Maria niet op de grond aan de voet van het kruis maar op een graf (niet volledig zichtbaar in dit detail). Grafstenen die horizontaal in rotswanden zijn uitgehouwen, zoals in Palestina in de 1e eeuw, waren onbekend bij middeleeuwse kunstenaars uit West-Europa. Gotische kunstenaars beeldden uit wat ze kenden: stenen sarcofagen. Dat het afgebeelde graf te klein zou zijn voor de figuur van Christus is een ander kenmerk van middeleeuwse kunst. Het is emotie, niet nauwkeurigheid die telt: de scène legt een intiem moment tussen moeder en zoon vast en roept medelijden op bij de toeschouwer. + Beeldmateriaal (SAU 23): Detail van een antiek neogotisch beeld van de Pietà van een heilige kaart gedrukt in chromolithografie met vergulde accenten, en uitgegeven door de Socièté de St. Augustin, Brugge, België, laatste kwart van de 19e eeuw. Uit de privécollectie van religieuze ephemera van de ontwerper.