Ringelrob Notitieblok

Een moeder Ringelrob en haar jong op een ijsschots. Net als de ijsberen die op hen jagen, worden zeezoogdieren zoals de Ringelrob bedreigd door de veranderingen die de klimaatverandering teweegbrengt in het Arctische pakijs. De Ringelrob (Phoca hispida), vernoemd naar de ringvormige vlekken op hun vacht, is de meest voorkomende en wijdverspreide ijsrob in het noordelijk halfrond: variërend van de hele Noordelijke IJszee tot de Beringzee en de Zee van Ochotsk zover zuidelijk als de noordkust van Japan in de Grote Oceaan, en langs de Noord-Atlantische kusten van Groenland en Scandinavië zover zuidelijk als Newfoundland, en omvat twee zoetwatersubspecies in Noord-Europa. Ringelrobben zijn een van de belangrijkste prooien van ijsberen en zijn al lang onderdeel van het dieet van de inheemse bevolking van het Noordpoolgebied. Aanzienlijke afnames in het aantal Ringelrobben zullen waarschijnlijk cascaderende effecten hebben in de voedselketens in het Arctisch gebied. De Ringelrob dient als indicator voor ecologische veranderingen in het Noordpoolgebied vanwege zijn afhankelijkheid van het jaarlijkse zee-ijs. Ringelrobben worden geboren van half maart tot half april en gespeend voordat het ijs in juni breekt. De verspreiding van Ringelrobben in de wereld is hieronder weergegeven: Tijdens de lactatieperiode brengen jonge robben de helft van hun tijd door op het ijs en de helft onder water, waar ze worden bejaagd door ijsberen. Om zich te beschermen tegen roofdieren en hun jongen groot te brengen, maken ringelrobben sneeuwholen op het oppervlak van het zee-ijs. Die in dunne sneeuwlagen zijn vatbaarder voor aanvallen dan die in dikke lagen. De hoeveelheid en stabiliteit van ijs is erg belangrijk voor het succes van de jonge robben. Als het ijs blijft afnemen als gevolg van klimaatverandering, zullen jonge robben gedwongen worden om op jonge leeftijd in open water te zwemmen, waardoor ze meer energie verbruiken en kwetsbaar zijn voor aanvallen. Bovendien is het ijs ook nodig om uit te rusten na de periode van spenen, wat essentieel is voor hun ontwikkeling. De afname van het zee-ijs als gevolg van klimaatverandering kan het leefgebied van de Ringelrobben verder naar het noorden verplaatsen en hun voedselperiodes, vruchtbaarheid en overleving beïnvloeden. Drijfijs dat wordt gecreëerd door stijgende temperaturen kan ook het leefgebied van zadelrobben verplaatsen en de aantallen klapmutsen voor de westkust van Groenland doen toenemen, waardoor het evenwicht dat al bestaat tussen de inheemse populaties in dat gebied wordt beïnvloed. De afname van de populaties Ringelrobben heeft ook invloed op de populatie van hun roofdier - de ijsbeer. Ijsberen jagen bijna uitsluitend op ringelrobben en doden meestal hun jongen, die afhankelijk zijn van zee-ijs om te overleven. Naast ijsberen jagen ook mensen al eeuwenlang op Ringelrobben. Niet alleen zijn ze een voedselbron voor de meeste kustbewoners in het noorden, maar ze zijn ook een bron van inkomsten. Duizenden Ringelrobben worden jaarlijks geoogst en verhandeld voor hun bont door de Inuit en andere volkeren van het Arctisch Bekken. Andere bedreigingen Warmere oceaantemperaturen zullen ook waarschijnlijk leiden tot een toename van pathogenen die de Ringelrobben aantasten. En een migratie van Ringelrobben om stabielere habitats te vinden kan de verspreiding van deze pathogenen vergroten, wat zelfs kan leiden tot een epidemie van een ziekte. Bovendien zal er, naarmate de temperaturen stijgen, meer menselijke aanwezigheid zijn in het Arctische gebied, met scheepvaart, visserij, landbouw en olieextractie. Dit zal het leefgebied van de Ringelrobben verder degraderen en de beschikbaarheid van hun voedsel, zoals vis, verminderen. In feite begonnen zieke en dode ringelrobben in juli (2011) aan te spoelen op de kust van de Beaufortzee bij Barrow, de noordelijkste gemeenschap van het land. Strandingen werden gemeld tot zover westelijk als Point Lay en Wainwright aan de Chukchizee. De getroffen dieren hadden laesies op hun achterflippers en in hun mond. Sommigen vertoonden haaruitval en huidirritatie rond de neus en ogen. Levende robben die ziek waren, waren lethargisch, waardoor mensen dichtbij konden komen. Bij sectie op de dode ringelrobben werd vocht in de longen, witte vlekken op de levers en abnormale groei in de hersenen gevonden. Symptomen, maar geen sterfgevallen, werden ook waargenomen bij de Pacifische walrus. In eerste instantie werd gedacht dat straling die vrijkwam uit de Fukushima-kernreactoren in Japan de oorzaak zou kunnen zijn. Dat is niet het geval gebleken. Immuunsysteemziekten, schimmels, door de mens gemaakte en bio-toxines, verontreinigende stoffen en stressoren die verband houden met veranderingen in het zee-ijs kunnen de oorzaak zijn. Onderzoek heeft wetenschappelijke waarnemingen gecombineerd met traditionele kennis van Canadese Inuit over hoe orka's (Orcinus or