Robijnkeelkolibrie Snijplank

Een flits van groen en rood, de Robijnkeelkolibrie is de enige broedende kolibrie in het oosten van Noord-Amerika. Deze briljante, kleine, precisie-vliegende wezens glinsteren als juwelen in de volle zon, en verdwijnen dan met een zoem naar de volgende nectarbron. Voederbakken en bloementuinen zijn geweldige manieren om deze vogels aan te trekken, en sommige mensen veranderen hun tuinen in zoemende wolken van kolibries elke zomer. Geniet van ze terwijl ze in de buurt zijn; tegen de vroege herfst zijn ze op weg naar Centraal-Amerika, waarbij velen de Golf van Mexico in één enkele vlucht oversteken. Kolibries komen alleen voor in de westelijke hemisfeer, dus ze ontbreken in de traditionele sprookjes, legenden en mythen van Europese en Afrikaanse Amerikanen. Er is echter een rijke voorraad verhalen over deze kleine vogels in de inheemse Amerikaanse mythologie. Een Mayalegende zegt dat de kolibrie eigenlijk de zon in vermomming is, en dat hij probeert een mooie vrouw, de maan, het hof te maken. Een Mojave-legende vertelt over een oertijd waarin mensen leefden in een ondergrondse wereld van duisternis. Ze sturen een kolibrie om naar licht te zoeken. Ver boven hen vond de kleine vogel een kronkelend pad naar de zonovergoten bovenwereld waar mensen nu leven. Hopi- en Zuni-legenden vertellen over kolibries die tussenbeide komen namens mensen, en de goden overhalen om regen te brengen. Omdat van dit, schilderen mensen uit deze stammen vaak kolibries op waterkruiken. De Hopi-kachina voor Kolibrie beeldt hem af met groene mocassins en een groen masker. Hij heeft een aqua lichaam, en hij is geel op de bovenkant van het hoofd. Hij is gekroond met een kraag gemaakt van Douglasspar. De Pueblo-indianen hebben kolibrie-dansen en gebruiken kolibrie-veren in rituelen om regen te brengen. Pueblo-shamans gebruiken kolibries als koeriers om geschenken te sturen naar de Grote Moeder die onder de aarde leeft.Een van de wijdverspreide overtuigingen is dat kolibries, op de een of andere manier, boodschappers tussen woorden zijn. Als zodanig helpen ze sjamanen om de natuur en de geest in evenwicht te houden. De Cochti hebben een verhaal over oude mensen die het geloof in de Grote Moeder verloren. In woede, onthief ze hen vier jaar lang van regen. De mensen merkten op dat het enige wezen dat tijdens deze droogte gedijde Kolibrie was. Toen ze zijn gewoonten bestudeerden, leerden de sjamanen dat Kolibrie een geheime doorgang naar de onderwereld had. Periodiek ging hij daar heen om honing te verzamelen. Verdere studie onthulde dat deze deur alleen open stond voor Kolibrie omdat hij nooit het geloof in de Grote Moeder had verloren. Deze informatie inspireerde de mensen om het geloof terug te winnen. Daarna zorgde de Grote Moeder voor hen.