S Rozhdestvom - Lintstaartzeehond

Een digitaal schilderij van een bruine en witte lintrob die rust op een ijsschots op een zeer grijze en sombere dag. Cyrillische tekst met de tekst "S Rozhdestvom" (С Рождеством - een Russisch kerstgroet) verschijnt in het rood. De lintrob (Histriophoca fasciata) is een middelgrote vinpotige uit de familie van de echte zeehonden (Phocidae). Ze zijn onder de meest opvallende en gemakkelijk herkenbare. Ze kunnen worden geïdentificeerd door de karakteristieke lichte banden of “linten” die hun nek, elk voorflipper en heupen omcirkelen. Het contrast is bijzonder sterk bij de mannetjes, met een donkerbruine tot zwarte vacht met witte linten, vrouwtjes variëren van zilvergrijs tot donkerbruin met blekere linten. Pasgeboren lintrobpups hebben witte geboortevacht. Na het vervellen van hun geboortevacht verandert hun kleur naar blauw-grijs op hun rug en zilverkleurig aan de onderkant; na enkele jaren worden sommige delen donkerder en andere lichter, en pas op de leeftijd van vier jaar komt het typische ontwerp tot uiting. Lintrobben vervellen hun haarlaag jaarlijks, beginnend in mei en eindigend in juli, waarbij jongere individuen het vroegst vervellen. De lintrob heeft een grote opblaasbare luchzak die is verbonden met de luchtpijp en zich aan de rechterkant over de ribben uitstrekt. Het kan fungeren als een drijfvermogen, voor lucht opslag tijdens het duiken, of voor "fonatie". Het is groter bij mannetjes dan bij vrouwtjes. De lintrob kan tot ongeveer 1,6 meter lang worden en tot 95 kg wegen bij beide geslachten. Lintrobben wisselen hun voorflippers af en zwaaien hun achterwerk om over ijs te lopen, in plaats van de rupsachtige beweging die meestal door de meeste zeehonden wordt gebruikt. Lintrobben zijn ook fysiologisch en anatomisch aangepast om diepere duiken te maken (tot ongeveer 600 m) en sneller te zwemmen dan andere zeehonden. Ze hebben een luchzak die Lintrobben zijn een seizoensgebonden ijsgebonden soort die voorkomt in de Arctische en Subarctische gebieden van de Noord-Pacifische Oceaan, met name in de Beringzee en de Zee van Ochotsk, en aangrenzende delen van de Arctische Oceaan, waaronder de Tsjoektsjenzee, oostelijke Siberische Zee en westelijke Beaufortzee. Deze zeehonden zijn relatief solitair en brengen het grootste deel van hun tijd door in de open oceaan en vormen losse aggregaties in het pakijs tijdens de lente om jongen te werpen, zogende pups en te vervellen. Ze worden zeer zelden gezien op vast ijs of land. Deze soort lijkt de voorkeur te geven aan matig dik, “schoon” drijvend ijs in de binnenste zone van de ijsfront. Van eind maart tot begin mei variëren lintrobben in de Beringzee van de Pribilof-eilanden tot de Golf van Anadyr, ruwweg langs de continentale platbreuk, en zijn talrijker in het noordwestelijke ijsfront. Terwijl het ijs terugtrekt tijdens mei tot half juli, verplaatsen de zeehonden zich verder naar het noorden waar ze zich op het terugtrekkende ijsrand en restijs bevinden, soms in dichte groepen. Nadat het ijs is gesmolten, migreren de meeste lintrobben waarschijnlijk met het terugtrekkende zee-ijs door de Beringstraat naar de Tsjoektsjenzee of blijven pelagisch in de Beringzee tijdens de rest van het jaar. Tot nu toe zijn er slechts twee erkende gevallen waarin lintrobben zo ver zuidelijk zijn gevonden als Seattle, Washington en zelfs verder zuidelijk bij Morro Bay, Californië. Er was niets dat erop wees dat ziekte de oorzaak was van het verschijnen van beide zeehonden op beide plaatsen, aangezien beide gezond leken. Lintrobmoeders werpen hun jongen ver uit de kust in het pakijs tijdens april tot begin mei. De jongen verdubbelen hun gewicht tijdens de zoogtijd en worden gespeend na drie tot vier weken. Paring vindt waarschijnlijk kort na het spenen plaats, hoewel weinig bekend is over het voortplantingssysteem. Lintrobben zijn bekend om een verscheidenheid aan vissen, koppotigen en schaaldieren te eten; informatie over hun voedingsgewoonten is echter beperkt en meestal beperkt tot de lente wanneer lintrobben meestal minder eten, zoals blijkt uit hun afgenomen gewicht en vetlaag dikte. Hoewel er weinig direct bewijs is van predatie, zijn potentiële roofdieren van lintrobben onder andere ijsberen, orka's, haaien en walrussen. Lintrobben zijn relatief onbevreesd terwijl ze zijn uitgerust en kunnen dicht bij een boot worden benaderd. Dit gedrag suggereert dat lintrobben waarschijnlijk niet veel predatie door ijsberen ervaren, maar