SAINT SEBASTIAN BRIEFKAART

SAINT SEBASTIAN ... door Giovanni Antonio Bazzi, bekend als Sodoma ... 1525 ... olie op doek ... Beide partijen hebben het gebruik waarvoor het werk bestemd was, waardoor het zowel van voor- als van achteren zichtbaar moest zijn, in 1525 bevolen om de gonfalon in Sodoma op te nemen door de leden van het bedrijf St Sebastian, een van de vele verenigingen van medeleven en hulp aan de zieken in het gebied van Porta Camollia in Siena. Traditioneel werd Sebastian, een praetoriaan van het Romeinse leger, een man van Christelijk geloof dat door Diocletiaan ter dood was veroordeeld, aangewezen als beschermer van epidemische ziekten. Al eeuwenlang, met name tussen de 14e en de 18e eeuw, hebben deze ziekten het Europese grondgebied herhaaldelijk geteisterd. De passie van de heilige, die naar de Palatine heuvel werd geleid, aan een boom werd vastgebonden en met pijlen werd neergeschoten, is gedefinieerd in de iconografie van de Renaissance op. Sebastian belichaamt in dit verband een ideaal van sterke, jeugdige schoonheid, die zelfs overwonnen wordt in het licht van de wreedste stortvloed, zoals die welke veroorzaakt worden door ziekten die in die eeuwen onbekend en dodelijk waren, maar waarmee het man had geleerd te coëxisteren, door zich te omringen met een netwerk van sociale solidariteit, zoals de broederschappen. Sodoma plaatst de protagonist in de voorgrond, schildert hem in een helder licht met een delicate chiaroscuro-schaduw tegen een achtergrond van een landschap dat wordt bestudeerd met oude ruïnes, zoals hij in Rome had geleerd, door het voorbeeld te volgen dat Raphael en zijn leerlingen hebben gegeven. De legende van de heilige, door de hagiografen gedefinieerd als "atleta Christi", viel samen - vooral in de gevoeligheid voor renaissance - met de verwijzing naar een perfect, atletisch lichaam, gedraaid met pijn en volgde de vorm van de boomstam waaraan hij gebonden is. Sodoma had net als zijn collega's toegang tot een enorme waaier van oude Griekse en Romeinse beelden, een eindeloze voorraad van modellen en vormen die hij gebruikte om het juiste niveau van formele perfectie te bepalen en tegelijkertijd de uitdrukking van het drama te personifiëren. Zijn grootste inspiratie kwam uit de meest beroemde en gekopieerde sculptuur in Rome in de 16de eeuw: Laocoön en zijn zonen, een groep marmerbeelden gevonden op de Oppian Hill, die onmiddellijk geïnvesteerd werden met een formidabele, langdurige iconografische populariteit. Het icoon van de heilige, zwak en leed, met tranen die over zijn mooie gezicht stroomden terwijl hij de kroon van het martelaarschap van de engel kreeg, was de eerste die tijdens de processies naar de gelovigen leek, die de meest emotionele zintuigen van compassie en geloof veroorzaakte. Maar de functie van de standaard en zijn boodschap zijn voltooid in de scène op de achterkant, een plechtiger en officieel afbeelding, dat de Maagd, de beschermer van Siena, viert, wiens blik op de groep gelovigen rust die knielen op de onderkant van het schilderij. Sint-Sigismondo en Sint-Rocco staan in het midden van deze steden. Gezamenlijke leiders van het bedrijf, ook zij waren een van de eerste Christelijke martelaren. Met name San Rocco (Montepellier 1345/1350-Angera?, Varese 1376/79) is een ander cijfer dat traditioneel verband houdt met de genezing van zijn rol als beschermer van de pest. Het legendarisch is dat Rocco tijdens een pelgrimstocht naar Rome, nadat hij al zijn bezittingen aan de armen had geschonken, bij Acquapendente in de buurt van Viterbo is gestopt, en zich heeft ingezet om de zieke te helpen en wonderbaarlijke genezingen te doen werken die zijn beroemde huid breed hebben verspreid. Hij betrapte de pest en werd ziek, maar herstelde zich en vertrok snel weer op weg, en zette zijn liefdadigheidswerk voort. Rocco zou in de gevangenis zijn gestorven, na door een aantal soldaten in de buurt van Angera te zijn gearresteerd, als verdachte persoon. Zijn sekte werd in heel Noord-Italië, vooral in Lombardije, zeer wijdverbreid. Sodoma portretteert de Sint met de wandelstok van een pelgrim en de engel met de traditionele kenmerken, terwijl hij aan zijn rechterbeen de "kook" aanwijst, het opgezwollen teken dat achterblijft bij de verschrikkelijke zwarte pest. De broers van Porta Camolia staan naast Sigismondo en Rocco, gekleed in witte tonijn en hoed, die zedelijk en lichamelijk comfortabel zijn. Ze voelden zich een burgerplicht om toe te dienen, waarvan de sporen vandaag nog overleven in de traditionele Toscaanse verzorgingsethos. De identificatie- en functionele waarden van dit werk bleven in de loop der tijd zeer gewaardeerd, zelfs toen het oratorium werd hersteld. In feite weigerden de broers het te verkopen aan kooplieden van Lucca voor een aanzienlijk bedrag, dat vastbesloten was om het in zijn oorspronkelijke locatie te bewaren. Maar ze waren hulpeloos in het licht van het verzoek van de Groothertog Pietro Leopoldo, die in 1784 het werk voor de Florentijnse galerij kocht. Oorspronkelijke grootte 206 x 154 cm. .