Wat een werk is man... Mok

De monoloog, gesproken in het toneelstuk van Prins Hamlet aan Rosencrantz en Guildenstern in Act II, Scene 2, volgt in zijn geheel. In plaats van te verschijnen in blanco verzen, de typische wijze van compositie van Shakespeares toneelstukken, verschijnt de toespraak in recht proza: Ik zal u vertellen waarom; zo zal mijn anticipatie voorkomen dat uw ontdekking, en uw geheimhouding aan de Koning en koningin: vervellen geen veer. Ik heb de laatste tijd (maar daarom weet ik het niet) al mijn vrolijkheid verloren, alle gewoonte van de beoefening opgegeven; en inderdaad, het gaat zo zwaar met mijn gezindheid; dat dit goede lijst de aarde lijkt mij een steriel voorgebergte; dit voortreffelijke bladerdak de lucht, kijk u, dit moedige o'er hangende firmament, dit majestueuze overdekt, bezaaid met goudkleurig vuur: wel, het lijkt mij niets anders dan een smerige en pestilente congregatie van dampen. Wat een stuk werk is een man, Hoe nobel in de rede, hoe oneindig in het vermogen, In vorm en ontroerend hoe expressief en bewonderenswaardig, In actie hoe als een engel, In bevruchting hoe als een god, De schoonheid van de wereld, Het toonbeeld van dieren. En toch, wat is voor mij deze kwintessens van stof? Het man bevalt mij niet; nee, noch de Vrouw; hoewel je door je glimlach dat lijkt te zeggen.[1]